Ulrike Maes

 

Conservatieconversaties 

 

we houden elkaar vast en ook

conservatieconversaties

met ingrediënten en gevoelens

pekelen we het verleden in

met zout en zuur bleken we alles af

tot we kleur -en smaakloos een toekomst in glijden

 

als oranje gember in bokalen –

versplinteren we fouten, verhinderen we nu

conservatieconversaties

 op een bedje van siroop

pellen we onze weke blaren,

bleke lagen af

invriezen, bewaren, verkoken, stollen

dichtgroeien, toemetsen

onder stolpen slapen we als appels

worden we stilzwijgend gesmoord als García Lorca

conversatieconservaties

over hoe we eens waren

maar niet bleven, en we keken door het vlies

–      want we bloeiden open dood

dof ronkt het kristal

conservatieconversaties

over hoe het nu verder moet

 toemetsen dichtgroeien verkoken

stollen

 

– 

Ulrike Maes vindt het sneu dat ze al 25 jaren op de teller heeft en er vandaag geen treinen rijden.